Bezoek aan Malawi
Geschreven door Annelies Petit

En dan ben je ineens weer thuis na 3 weken Malawi, dat is even afkicken. Wat een
andere wereld! Van tevoren heb ik me wel een beetje zorgen gemaakt of ik in zo’n
andere wereld goed kon functioneren. Dat is heel erg meegevallen. Gelukkig had ik
een ervaren “reisleidster” mee die me van tevoren goed had geïnformeerd via
gesprekken, foto’s, een lijst met wat we allemaal mee moesten nemen en een goed
programma dat aardig vol was. Door dat volle programma heb ik een heel goed
beeld gekregen van wat de stichting allemaal doet en heeft gedaan. Daar kun je
alleen maar bewondering voor hebben.
Mijn man en ik zijn sponsor van Lawrence
waardoor hij naar de middelbare school kan gaan. Het was heel leuk dat ik hem kon
ontmoeten en een gesprekje met hem kon voeren. Met alleen geld geven en
inzamelen ben je er echt niet. En alles kan niet zo makkelijk en snel geregeld worden
als wij in Nederland gewend zijn. Voor Louise is dat geen punt, ze gaat er met volle
energie en overtuiging in en krijgt het allemaal voor elkaar. Ik vond het heel mooi om
te zien dat Louise daar helemaal in haar element is, ze geniet met volle teugen,
maakt heel makkelijk contact doordat ze een aantal zinnetjes van de taal spreekt
waarmee ze gelijk indruk maakt en een grote glimlach terugkrijgt. De mensen zijn
ontzettend vriendelijk en hartelijk.


Doordat we bij Lemani (en zijn gezin) en bij zijn ouders hebben gelogeerd heb ik ook
een goed beeld gekregen van het leven daar en ik ben blij dat ik daar deel van mocht
uitmaken. Het heeft wel indruk gemaakt, vooral de armoede. We gingen bijvoorbeeld
op bezoek bij een familie en kwamen in een hele lege ruimte. Geen tafel, geen
stoelen, geen bank of kast, niets aan de muur. Er lag alleen een rieten mat op de
grond. Daar mochten wij op zitten en de bewoners zaten op de grond. In deze ruimte
sliepen ze ook. De keuken is buiten en buiten kun je ook naar de wc. Daar hebben
we allemaal variaties van gezien (en gebruikt). De mensen hebben weinig. Kinderen
lopen vaak in vieze en kapotte kleren en op afgetrapte slippers of blote voeten. Toch
zijn de mensen blij en lachen veel.


De mensen eten veel nsima (maispap). Dat begon ’s morgens al. Daar hadden wij
niet zo heel veel zin in. We hebben brood en pindakaas gekocht en dat was iedere
dag ons ontbijt soms aangevuld met wat patatjes! ’s Middags en ’s avonds vaak rijst
met een beetje groente (een soort andijvie) en wat tomaat. Er was (zelf geslachte)
kip of geit bij. Het was prima klaar gemaakt en goed te eten.

Ik heb heel veel foto’s gemaakt, vooral van kinderen maar ook van de natuur.
Regelmatig stopte Lemani als we onderweg waren met de auto en ik weer een foto
wilde maken. Mooie vergezichten, huisjes in groepjes met de bergen op de
achtergrond, de baobab bomen (die ik prachtig vind), de rode kleur van de aarde, het
werken op het land en de bomen met paarse bloemen. Dat was echt genieten!
Het weekend in Mvuu camp voelde ik me echt toerist. Daar was alles luxe en
daardoor de tegenstelling extra groot maar het wende snel! We hebben genoten van
de excursies die we gemaakt hebben en alle dieren die we gezien hebben zoals
olifanten, nijlpaarden, koedoes, impala’s, bosvarkens, leeuwen, buffels, baboons en
verschillende vogels. Er was ook tijd om te relaxen in het zwembad.
Als ik zo terugkijk (en lees) hebben we ontzettend veel gedaan, gezien, ons
verwonderd en genoten. Ik voel me bevoorrecht dat ik Malawi op zoveel manieren
heb mogen ervaren.



